អនុស្សាវរីយ៌សិស្សវិទ្យាល័យឆ្នាំ ២០០៥

ព្រឹកនេះភ្ញាក់ពីគេង ចិត្តស្រាប់តែនឹកឃើញកាលខ្លួនជាយុវវ័យ ជាសិស្សវិទ្យាល័យស្រុកស្រែនៅកំឡុងឆ្នាំសិក្សា ២០០៣, ២០០៤, និងប្រលងបាក់ឌុបឆ្នាំ ២០០៥។ ពួកយើងជាសិស្សស្រីមួយក្រុម ដែលជាកូនអ្នកផ្សារខ្លះ កូនអ្នកចំការខ្លះ និងកូនអ្នកធ្វើការរាជការខ្លះ។ ពួកយើងមានគ្នា ៧ នាក់ ដែលមានឈ្មោះហៅក្រៅដូចជា កូនទា កូនជ្រូកតូច កូនជ្រូកធំ ដំរី ដំរីទឹក អង្ក្រង និងស្រមោច។

រៀងរាល់ព្រឹកម៉ោង ៦ និង៥០ នាទី ពួកយើងជិះកង់ទៅរៀននៅវិទ្យាល័យកំពង់ត្របែក ហើយត្រឹមតែ ៧ ទៅ១០ នាទី ពួកយើងជិះកង់ដល់សាលារៀនហើយ ក្នុងរយៈចំងាយ ៧គីឡូម៉ែត្រ។ ពួកយើងគិតថា ជិះកង់បានលឿនណាស់កាលពីនៅក្មេង។ ពួកយើងជិះកង់ទៅរៀនកួរ។ ជីវិតជិតប្រលងបាក់ឌុប គឺមានតែខិតខំប្រឹងរៀន ទាំងថ្នាក់រដ្ឋ និងរៀនកួរ។ ក្រៅពីពេលនោះ ពួកយើង៧ នាក់ បានបង្កើតក្លឹបសិក្សា រៀនពេលល្ងាចម៉ោង ៥ ដល់ម៉ោង ៦ ល្ងាច ដោយសុំថ្នាក់រៀន១ថ្នាក់នៅវត្តរៀន។ ពួកយើងបានចែកគ្នាបង្រៀនតាមជំនាញរបស់សមាជិកម្នាក់ៗ។ ចំពោះសិស្សដែលពូកែគណិតវិទ្យា គេបង្រៀនគណិត ឯសិស្សដែលពូកែគីមី គេបង្រៀនគីមី។ កាលនោះក្រុមពួកយើងខំរៀនណាស់ ហើយក៏ចូលចិត្តលេងណាស់ដែរ។ អ្នកដែលធ្លាប់ឆ្លងកាត់ នឹងយល់ថាយុវវ័យ មានការស្រមើរស្រមៃច្រើន មានភាពរហ័សរហួន និងលេងច្រើន។ ពេលទំនេរ ពួកយើងធ្វើម្ហូបហូបជុំគ្នា ឡើងដើមឈើ បេះព្រីង ដើរបេះផ្លែត្រសក់ ឥឡឹកនៅចំការមិត្តភក្ត័។ យុវវ័យរបស់ពួកយើងគឺមានភាពរីករាយ និងលេងសើចច្រើន។ កាលនោះ ពួកយើងមិនមានទូរស័ព្ទចល័តឡើយ។

មានពេលមួយនោះ ពេលពួកយើងចេញពីរៀន ជិះកង់៣នាក់ទន្ទឹមគ្នាលើផ្លូវជាតិលេខ១ ។ កំពុងតែជិះ ស្រាប់តែមានឡានធំមួយយ៉ាងខ្លាំង ហើយបើកយ៉ាងលឿន ជិះទិសដៅស្របគ្នាជាមួយពួកយើង ហើយបើកមកទន្ទឹមយើងដែរ រួចជិះហួសទៅបាត់។ ដោយសារតែឡាននោះបើកលឿន កម្លាំងខ្យល់របស់ឡានបានធ្វើអោយយើងទាំង៣នាក់ បានជិះកង់ធ្លាក់ផ្លូវមួយរំពេច។ ជាសំណាងល្អ ពួកយើងមិនមានគ្រោះថ្នាក់ ឬរបួសអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែពួកយើងពេលនោះបែរជាសើចយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះ៣នាក់ ធ្លាក់ផ្លូវទាំង៣ នាក់។

ចំពោះការសិក្សាពេលនោះ លោកគ្រូ អ្នកគ្រូ គាត់យកចិត្តទុកដាក់ចំពោះពួកយើងណាស់។ ខ្ញុំទទួលបានអារម្មណ៍ ថាលោកគ្រូ អ្នកគ្រូ ស្រលាញ់ អាណិត និងការយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះសិស្សានុសិស្ស ។ លោកគ្រូគីមី អ្នកគ្រូជីវៈ លោកគ្រូគណិត និងលោកគ្រូរូបវិទ្យា លោកគ្រូភាសារ ខ្មែរ សុទ្ធតែចង់អោយកូនសិស្សរៀនបានល្អ ប្រលងជាប់គ្រប់ៗគ្នា។ ខ្ញុំមានសេចក្តីដឹងគុណ ចំពោះសេចក្តីអាណិត ស្រលាញ់ ការព្យាយាមពន្យល់ តម្រង់ទិស ដែលលោកគ្រូ អ្នកគ្រូបានផ្តល់អោយ។